زنــدگــی آرام

آگاه باش! که دل ها با یاد خدا آرام می گیرد

خانه پرفریب دنیا

خدایا! خانه پرفریب دنیا را مسکن ما قراردادی؛ دنیایی که گودال تار وسوسه و تار دلبستگی را با هزار رنگ و نیرنگ بر سر راه هدایتمان نهاده و دل وابسته ما را با چنگال دراز آمال، به دام تنگ رنگ‏ها و رشته ننگ‏ها کشیده است. اینک ای مهربان! از کینه کمندش به دامان امان تو پناه آورده‏ایم و از ترس فریب از زیب و زیورش، به ریسمان قوی ثقلین (قرآن و اهل بیت) چنگ زده‏ایم؛ چرا که عروس دنیا، معشوقه‏ای است که خون عاشقان را در حجله آرزوهای خود، با خنجر تیز هوس، می‏ریزد و مهمانان ویلایی تعلق‏هایش را، به پرتگاه هلاکت می‏فرستد.

دستگیرا! دنیا، خانه‏ای است مالامال از ملال، که در پی هر جرعه از جام غفلتش، نیشی نهفته و خفته است.

الهی

«من در کف دشمنت اسیرم

در طاعت و معرفت فقیرم

بر گیر سرم به رحمت از خاک

بنمای دلم ز معصیت پاک

معبودا! آئینه زنگار گرفته فطرتم را به نور زهد جلا ده. توفیق خودت را رفیق بال‏های خسته روحم کن و جامه عَفنِ عصیان را از تن و روحم درآر و خود، تدبیر امورم را به دست رُبوبی‏ات بگیر و از معدن پرگنج رحمتت، دامن گدایان کوی معرفت را بی نصیب مکن

«مکن محرومم از فیض حضورت

عطا کن بر دل و جانم زنورت»

هستی بخشا! دشت دلم را از پرتوِ بهار عنایتت سرسبز گردان و در جای جای بوستان جانم نهال محبت و عشقت را بنشان و خورشید معرفتت را بر گل فطرت و دلِ تفکرم بتابان و از شیرینی بخشش و شهد آمرزش خودت به کام تشنه مناجاتم بچشان.

دلنوازا! خانه بی فروغ چشمانمان را در روز دیدارت، با چراغ جمالت روشن گردان. اطاق قلبمان را از خس حبّ و خار دوستی دنیا بِروب؛ همان گونه که با شایستگان و برگزیدگان درگاه لطفت چنین کردی. به حق رحمت بی پایانت، ای مهربان‏ترین.

مجله اشارات،محمد حسین قدیری

نویسنده : محمدحسین قدیری : ۱:٤٢ ‎ق.ظ ; جمعه ۱۳۸۸/٧/۱٧
Comments نظرات () لینک دائم